Het wonder van acceptatie
Hieronder lees je korte verhalen over het stoppen met strijden en over de weg naar acceptatie. Graag ontvangen we ook jouw verhaal om te plaatsen op deze site en te delen met anderen.
Een nieuw begin…. door Barbara
Eind november 2010 heb ik een startgesprek gehad met Jeroen van Ewijk voor coaching en nu komt de laatste sessie eraan en is het juli 2011. Een goed moment om te reflecteren op waar ik vandaan gekomen ben en waar ik nu sta........ Lees meer
Vele fases doorlopen waar ik heb nagedacht over wie ik ben, waar ik voor sta en uiteindelijk wie ik graag wil zijn. En niet te vergeten dat ik er ook mag zijn. Het stukje van acceptatie dat ik er mag zijn en eigenlijk tot het besef komend dat ik er al ben. De balans vinden van mijn krachtige sterke kant, die alles maar aan moet kunnen en de zachte kant die niets anders wil dan liefde geven en liefde ontvangen. Privé en in het werk. Ik heb geleerd dat ik lief mag zijn voor mijzelf, verdriet mag voelen zonder dit een zwaktebod te vinden, mijzelf minderwaardig te laten voelen (ik had nog zoveel te verwerken als ik terug kijk op de afgelopen maanden) en uit mogen vinden wat mijn kwaliteiten zijn. Doordat ik weet wat mijn kwaliteiten zijn en wanneer ik mij hierin kan bewegen maakt mij dit effectiever in communicatie naar anderen. Een hele mooie periode van ups en downs en acceptatie daarvan maakt mij een persoon die zeer gegroeid is in de bewustwording die ik ben. Ik merk dat ik innerlijk rustiger ben en dat excessen een stuk minder heftig zijn geworden. De coaching is een mooie start geweest op een leven lang leren op de punten die hierboven beschreven zijn. Deze bewustwording had ik nodig om mijn gevoel en mijn kwaliteiten de ruimte te geven, die ergens diep van binnen zaten verborgen en nu steeds meer de ruimte krijgen.
Barbara
Accepteren, dat doe ik niet ……door Femke
Werkelijk, volledig, accepteren dat iets is zoals het is, zonder daar een oordeel aan te verbinden... Daar kan ik helder over zijn, dat doe ik niet. Ik zou het wel wíllen, begrijp me niet verkeerd, maar als ik eerlijk kijk naar mezelf en hoe ik met zaken omga, dan dóe ik het niet. Lees meer
Maar, meer accepteren, vaker doorademen en bewust beseffen dat het zo is zoals het is, dat geeft me wel rust. Ik heb bijna een jaar geworsteld met de vraag: ‘Wat wil ik nou’ (zakelijk). Ik vond dat ik een lange termijnplan nodig had, maar ik had geen idee. Het voelde als falen dat ik geen plan had en het kostte me voortdurend energie. Tijdens een sessie met Jeroen kreeg ik een ander alternatief: 'Je weet het niet, accepteer dat je het niet weet'. Dit gaf ruimte. Het gaf ruimte om te accepteren dat ik het niet wist. Ik belde direct een collega. Deze collega pusht mij voortdurend om mijn businessplan te schrijven. Ik kon hem nu uitleggen dat ik dat dus nu niet ging doen. Die ruimte was goed, en had ik ook nodig. Eerlijk is eerlijk, vanaf het moment dat ik losliet dat ik een plan moest hebben, kwamen er mooie opdrachten op me af. Ging het stromen. En daar kom ik dan ook direct op het punt waarmee ik begon. Werkelijk, volledig accepteren, dat lukt me niet. Ik geloof ook niet dat ik dat wil. Want juist nu er veel mooie, uitdagende opdrachten op me af komen, realiseer ik me dat een plan me zou ondersteunen. Want een plan geeft richting en aan de hand van een plan, kan ik heldere keuzes maken. Accepteren dat ik geen plan heb, betekent dus dat ik me realiseer dat ik dáár nu ben. Dat ik nu op het punt ben dat ik het niet weet. Het betekent niet dat ik accepteer dat het plan er nooit komt. Accepteren dat het zo is, en ergens naar toe werken, bestaan voor mij naast elkaar.
Femke, auteur, trainer, teamcoach financiën
Alweer lente…… door Babs
(Babs heeft na de geboorte van haar tweeling zo'n 4 jaren geleden, de ziekte A.L.S. gekregen: een ziekte van de zenuwcellen die de spieren aansturen. Geleidelijk zullen alle spierfuncties wegvallen, uiteindelijk ook die van de longen.... Inmiddels is Babs slecht ter been en heeft zij een geringe arm/handfunctie (redactie).
Lees haar verhaal
Af en toe doet de zon al aardig zijn/haar best om de boel op te warmen en vooral op te vrolijken want dat brengt wel echt positieve energie zeg..
Eigenlijk heb ik niet heel veel nieuws.. in mijn geval is dat heel goed nieuws omdat dit in elk geval inhoudt dat er ten opzichte van de laatste keer weinig achteruitgang is. Ik voel me ook erg goed!! Ik heb dit jaar ook maar (pas) een keer plat gelegen door een keelontsteking. Maar de antibiotica die ik daarvoor kreeg sloeg gelijk aan.
Eind april heb ik nog een longonderzoek in het UMC staan (voortaan elk half jaar of bij noodzaak vaker). Tot nu toe is dat gelukkig nog aardig op orde.
Natuurlijk is het niet alleen rozengeur en maneschijn. Zo valt het vaak zwaar geconfronteerd te worden met alle dingen die ik niet meer kan. Ook ik wil niets liever dan zelf vlechtjes maken bij Else, aankleden, zelfs alle huishoudelijke klussen zou ik nu dolgraag doen (ja echt)….maar goed ik heb het geluk dat ik de gave van positief denken heb en bijna altijd gelijk kan denken; “Ja en wat heb je aan janken om wat je niet kan, kijk liever wat wel kan en dat is ook nog best wat”. Zo kan ik met de kids spelletjes doen, overal over meedenken, gezellige en leuke dingen doen met allemaal lieve mensen (want daar ken ik er gelukkig heel veel van)……..maar dit alles neemt je verdrietige momenten natuurlijk niet weg.
Ondanks alles groeien we als gezin wel enorm naar elkaar toe en ik merk dat ik als persoon ook groei. Het maken van keuzes gaat bv veel makkelijker. “Vroeger” dacht ik dat ik overal bij moest zijn en deed ik best regelmatig dingen op sociaal gebied waar ik echt geen zin in had. Nu zie ik veel duidelijker wat echt belangrijk is. Dingen groeien, nemen af of veranderen. Zo hebben Bert en ik natuurlijk een ander soort relatie gekregen. Dit zijn logische gevolgen van zo’n ingrijpende ziekte maar het geeft mij een trots gevoel hoe we onze weg hierin vinden.
En heb ik dat nou alleen……het gevoel dat de tijd vliegt. Zo is het alweer een jaar geleden dat de tuin door collega’s aangepakt is en heb ik al ruim 4 jaar ALS-klachten…..bizar.
Nou tenslotte nog even over het werk. M’n thuiswerkstick en ik zijn inmiddels 2 handen op 1 buik.. het was heel even wennen maar nu ben ik weer helemaal terug. Ik log in en kan m’n werk prima doen. Ik heb het gevoel er toch weer (nog) meer bij te horen. En ik kan me mooi nog nuttig maken door een paar uur per week te werken.. dit waardeer ik echt enorm dus in dit geval is de politie (haar werkgever, redactie) mijn grote vriend !
Op naar een mooie lente!
LEEF EN LACH
Lieve groetjes, Babs
Accepteren van een beperking door Willem
In oktober 2008 heb ik een buisje in mijn linkeroor gekregen, aangezien ik last had van een ‘ploppend’ geluid. De operatie was geslaagd. Het ploppende geluid was weg, evenals een groot gedeelte van mijn gehoor. Lees meer
Dan kom je in de ‘ziekenhuismolen’ terecht van onderzoeken en second opinions, aangezien niemand kon verklaren waarom ik opeens zo slecht kon horen. In die periode heb ik altijd hoop gehouden dat het goed zou komen en dat ik mijn beroep als trainer/coach zou kunnen blijven uitvoeren. Maar na een jaar van frequent ziekenhuisbezoek begon het tot me door te dringen, ik zou niet meer kunnen horen als voorheen.
Deze bewustwording maakte me verdrietig, boos, verbitterd en kwetsbaar. Ik begon me steeds meer af te sluiten van mijn eigen gevoel en de buitenwereld. Ik had nauwelijks werk, aangezien het werken met grotere groepen voor mijn niet meer te doen was.
Geleidelijk aan begon drank eveneens een rol te spelen. Door de drank hoefde ik niet te voelen. Tot ik op een nacht, onder invloed van drank, ben gevallen op de badkamervloer kreeg ik kreeg letterlijk en figuurlijk een klap voor mijn kop. Ik wist meteen: “Zo gaat het niet langer”.
Ik begon erover te praten met mijn vrouw, goede vrienden en familie. Gaf aan hoe ik me voelde en wat het met me deed. Ik begon langzaam te accepteren dat het was zoals het was. Het mooie van deze acceptatie was dat het aan alle kanten begon te ‘stromen’. Ik kreeg opeens weer werk voor kleinere groepen, individuele coaching en trainingen waarbij twee trainers nodig waren. Ik begon weer te leven.
En dat oor? Ja soms is het lastig als je iets niet hoort. Maar ja, dat oor is nu eenmaal ook een deel van mij.
Willem
Klaarwakker door Ben Pam
Bijna zou ik in de duivel of de goddelijke straf gaan geloven als ik ’s nachts telkens rond 03:00 uur wakker wordt en niet meer kan slapen. Ook nog even blijven liggen heeft geen enkele zin want mijn hoofd is al op volle toeren. Lees meer
Er zit niet anders op dan mijn bed uit te gaan, trainingsbroek en fleece aan te trekken, de verwarming op 20 en de Senseo aan. En dan heb ik het niet over een incidentele keer dat dit gebeurt, maar elke nacht gedurende meer dan drie maanden in de winter. Hoe accepteer je zoiets? Vooral als wanhoop en woede zich meester van mij maken. Waar heb ik dit aan verdiend vraag ik mij dan af. Ik heb meer dan voldoende dagbesteding, hobby’s in de avonduren en ga om 22:30 uur naar bed met veelal een voldaan gevoel. Maar na de zoveelste nacht kan ik ’s-morgens om 04:00 uur in mijn stoel in de huiskamer alleen maar urenlang huilen omdat ik kapot bent. Dat verdriet is dan ook een zegen op dat moment. Kennelijk zijn er volop verwerkingsprocessen in mijn onderbewustzijn aan de gang. Daar troost ik mij maar mee. De verveling slaat vervolgens ook nog eens toe. Me volstoppen met slaappillen is geen optie. Veel te verslavend en die werken na verloop van tijd niet meer. En dan komen je beste vrienden en je huisarts met goedbedoelde raad als: ga hardlopen, houthakken, mediteren, op Yoga, bio-danza of (en die is nog het meest irritant op dat moment: accepteer het Pam, accepteer dat het is zoals het is! Degene die dat zegt zou ik op dat moment het liefst zijn nek omdraaien omdat dat zo een weerstand oproept. Machteloos sta ik buiten spel en dat moet ik accepteren? Het is mij nog niet gelukt. Nu de lente aanbreekt gaat het een stuk beter en slaap ik tot een uur of 6. Dat accepteer ik maar al te graag.
Ben Pam
Niet dat eerste biertje door Adriaan
Het was voor mij makkelijk te accepteren dat mijn moeder van 91 twee jaar geleden overleed. Zij is altijd kerngezond geweest en heeft op het eind van haar leven geen lijdensweg gehad. En 91 is een zeer respectabele leeftijd, zeker voor de roker die ze was. Lees meer
Ik moet het nog maar zien te halen om zonder manco’s zo oud te worden. Wat voor mij al meer dan vijftien jaar heel moeilijk te accepteren is, is het feit dat ik alcohol verslaafd ben en nooit meer in staat zal zijn om dat ene biertje te drinken. Men zegt wel eens: zeg nooit nooit. Maar die vlieger gaat voor mij niet op. Drink ik een alcoholhoudende consumptie wil ik er meteen een tweede achteraan. En een derde en ga zo maar door. Gezellig na een intensieve koorrepetitie met een aantal vrienden lekker een biertje of een glas wijn op een terras drinken zit er voor mij niet meer in. Dat moet ik accepteren, anders wordt het een kwestie van leven of dood. Dan ga ik regelrecht mijn ondergang tegemoet. En ik wil nog niet dood op mijn 57e. Om te accepteren dat ik verslaafd ben en niet meer sociaal kan drinken is heel eenvoudig. Zodra ik ga drinken accepteer ik niet dat ik alcoholist ben. Maar als ik dat eerste alcoholische drankje laat staan, accepteer ik automatisch dat ik alcohol verslaafd ben. Iets laten is dus tevens accepteren.
Adriaan
Mijn lijf wist het al…door Paula Hijne
Het moment dat ik losliet, accepteerde, bezorgt me nu nog steeds dezelfde kriebels als ik er aan terugdenk. Dat moment is zo prachtig, ik had het niet willen missen! Het was ook zo onverwacht, terwijl ik er onbewust al een tijd naar toe leefde. Dus mijn lijf wist het al, het was afwachten totdat mijn hoofd het ook door had. Lees meer
Welke strijd heeft er in mij gewoed in het beginstadium van mijn ziekte ?
Dat was een strijd tussen het moeten en het kunnen. Ik moet mijn werk, mijn sport, mijn hobby’s doen, maar door de ziekte kan dat niet meer. Toch was dat niet de ‘echte’ strijd. Ergens accepteerde ik al dat deze ziekte mij op een andere weg zou brengen. Wat was er dan zo moeilijk ? Was het het loslaten van het werk dat ik mijn hele leven heb gedaan ?
Ik werk in het onderwijs. Door een gehoorbeperking en de ziekte van Ménière (een evenwichtsziekte) kan ik het werken in de klas niet meer doen. Ik ga kinderen individueel begeleiden en merk dat dat geen voldoening geeft.
Maar dat kan toch niet, ik heb mijn hele leven met kinderen gewerkt, hoe kan het dat ik dat nu niet meer met plezier doe !
Op een mooie lentedag stap ik op de fiets naar huis. Ik kijk naar de kinderen die op het schoolplein spelen. Ik zwaai naar ze. En ineens bedenk ik mij: als ik nu eens niet meer met kinderen ga werken, wat gebeurt er dan ?
Mijn hele lijf begint te prikkelen, ik begin te lachen, het lijkt even of ik vleugels krijg.
Het is alsof ik een zware jas heb uitgedaan.
Vanaf dat moment kan ik echt om mij heen kijken. Ik heb mijn nieuwe weg gevonden.
Zie www.vianovuscoaching.nl
Paula Hijne
Van slachtofferschap naar ware Ik door Angela Goossens
Slachtofferschap, dat was voor mij een belangrijk punt. Een punt om aan te werken. Na onderkenning van mijn weerbarstigheid ben ik op zoek gegaan naar een gesprekspartner die me strak hield. Geen ontsnapping mogelijk. Ik vond haar in de persoon van Daphne. Lees meer
Al heel snel in de gesprekken kwam ik erachter dat er meer onder zat dan enkel zielig doenerij. Ik had het slachtofferschap nodig om overeind te blijven. Het slachtoffer in mij overeind houden was een daad uit zelfbehoud. Dat was een eyeopener. Ik wilde weten waarom ik het dan nodig had. Op deze manier zou ik er ook beter mee om kunnen gaan en snappen wat mijn waarheid zou zijn, mijn werkelijkheid.
Onder het slachtofferschap bleek boosheid te zitten, daaronder verdriet en uiteindelijk, na nog meer graafwerk kwam ik de angst tegen. Angst voor het leven. Dit was een pittige confrontatie met mezelf.
Toen na veel vallen en opstaan, mijn tranen gedroogd waren en ik er uiteindelijk naar kon kijken zag ik heel veel kracht en liefde. Langzaamaan kon ik de andere zijde van mijn medaille accepteren die mijn ware IK bleek.
Ik heb die angst voor het leven niet buiten de deur gezet. Ik merk dat het een soort bondgenoot van me is geworden, een basis van waaruit ik mezelf heb hervonden. Het is er als onderdeel van mij. Als deel wat me jarenlang overeind heeft gehouden en wat nu mag rusten. Ik ben dankbaar dat ik via dit deel zoiets moois in mezelf heb kunnen ontdekken.
Angela Goossens
|
